Zloty Krótkofalowców "Jesionowa Góra"

    Góra Jesionowa (252 m n.p.m.) jest ozdobą doliny Szelmentki. Stanowi czoło wyniosłego garbu moreny czołowej, którą porasta młody las. Od strony północno-zachodniej rozciąga się rozległy widok na dolinę Szelmentu, wysoczyznę ornych pól i na odległą panoramę lasów smolnicko - jałowieckich. Widać też wierzchołek Góry Cisowej. Szczyt Jesionowej Góry wznosi się 76 metrów ponad lustro wody Szelmentu Wielkiego. Góra ma bogate tradycje lotnicze. W 1934 roku, z inicjatywy rotmistrza Tadeusza Roykiewicza i lekarza Władysława Żbikowskiego, powstało w Suwałkach koło szybowcowe, które nad Szelmentem założyło ośrodek szkoleniowy. W 1937 roku rozpoczęto budowę murowanego budynku z przeznaczeniem na bazę noclegową i dydaktyczną dla stu adeptów szybownictwa (obecnie Ośrodek Wypoczynkowy "Szelment"). Po wojnie szybownictwo na Jesionowej już się nie odrodziło. Uprawiano natomiast lotniarstwo i narciarstwo. Na górze jeszcze przed kilku laty czynny był zimą niewielki wyciąg narciarski. W czasie ostatniej wojny góra była ważnym punktem strategicznym. Do dziś istnieją ślady okopów z tamtego okresu. Natomiast leżący, u niemalże podnóża góry Szelment Wielki  to największy na północnej Suwalszczyźnie akwen rynnowy typu mezotroficznego, o czystych wodach, piaszczystej ławicy przybrzeżnej i niezbyt bogatym litoralu. Żyje w nim wiele cennych gatunków ryb, jak sieja, sielawa, węgorz, szczupak. Brzegi ma przeważnie strome, nad wodą zadrzewione; dużo ładnych zatok i miejsc do kąpieli. Zajmuje powierzchnię 334 ha. Ma długość 6200 metrów i zmienną szerokość, co wynika z ukształtowania niecki. Średnia głębokość jeziora wynosi 15 metrów, a maksymalna 45 metrów. Leży na wysokości 175 m n.p.m.

    W takim to otoczeniu ostatecznie postanowiliśmy się spotkać z grupą kolegów krótkofalowców wraz z urządzeniami do prowadzenia łączności radiowych w różnych zakresach fal. W trakcie wcześniejszych uzgodnień różne miejsca były brane pod uwagę. Za Jesionową Górą przeważyło to, że był dostęp do energii elektrycznej, całkiem niezła wysokość, wierzchołek góry otoczony drzewami, stosunkowo nieduża odległość od Suwałk. Jedynym minusem to trudny dostęp pojazdami mechanicznymi, szczególnie po opadach deszczu. Po spełnieniu formalności: otrzymaniu zgody od właścicieli gruntu (podziękowanie tą drogą Panu Niewiarowskiemu), licencji z PIR na pracę radiostacji, zgody na korzystanie z zasilania energią elektryczną - w godzinach popołudniowych 21 lipca 1989 roku wyruszyliśmy w drogę. W ekipie tej uczestniczyli: Ryszard SP4AJ, Stanisław SP4SKE i ja, czyli Romek SP4MPH. Jako, że było świeżo po kilkudniowych opadach deszczu, nie lada problemem było dotarcie do podnóża góry. Stasia "Maluch" wypchany po dach sprzętem co i raz grzązł w błocie. A my razem z nim. Wreszcie dotarliśmy do gospodarza, który mieszka u podnóża. A stamtąd na własnych nogach przetransportowaliśmy na szczyt. Następnie dotarł Ryszard z pozostałą masą sprzętu. I kiedy słońce chyliło się ku zachodowi, mieliśmy już cały ekwipunek na szczycie i było ustawionych część namiotów. Po krótkim uzupełnieniu kalorii przystąpiliśmy do dalszych prac. I kiedy już słońca dawno nie było, usłyszeliśmy szum radiotelefonu z pasma 2 metrowego. To Ryszard dał znak, że jest podłączone zasilanie i można rozpocząć próby nawiązywania łączności. Mieliśmy 20 elementową antenę Yagi na 2 metry, wykonaną przez Ryszarda, umieszczoną 16 metrów nad ziemią i FM 3001 ze wzmacniaczem 60 W. Okazało się, że zaraz wystąpiły doskonałe warunki do pracy na UKF i trwały prawie przez cały czas wyprawy. Następnie dołączył do nas terenową "Ukrainą" Piotr SP4STH oraz Jurek SP4DGN z Białegostoku. Jurek miał ze sobą transceiver na 2 metry własnego wykonania. W ten sposób mogliśmy pracować również CW i SSB co jeszcze dodatkowo nas radowało. Rozpoczęliśmy pracę od stacji z SP5, SP7. Wtedy już pracował przemiennik SR5A w Warszawie, dzięki któremu mogliśmy się umawiać na częstotliwości bezpośrednie. Na CW łączności na dystansie powyżej 1500 km nie były rzadkością. Na KF mieliśmy TRX HM Ryszarda oraz antenę kwadrat oraz minibeam na wyższe pasma. Ale oczywiście w takich okolicznościach wykorzystywaliśmy doskonałe warunki typu tropo i w oparciu o odbicie od sporadycznej warstwy E do pracy na UKF. Bardzo często na kolanach, w jednej ręce mikrofon w drugiej długopis i kartka na materacu. Oczywiście jeszcze w międzyczasie robiliśmy ogniska, odwiedziło nas kilka osób z okolicy, były rozmowy na tematy niekoniecznie techniczne. I w trakcie postanowiliśmy by takie spotkania przerodziły się w Zloty Krótkofalowców "Jesionowa Góra". Tak to się wszystko zaczęło.

W następnych latach było coraz więcej uczestników. Zaszczycili nas koleżanki i koledzy z kilku krajów Europy a także Ameryki Północnej. W 1994 roku odwiedził nas ówczesny Prezes PZK -  Ryszard SP3CUG. W trakcie Zlotów demonstrowaliśmy pracę przez satelity amatorskie. Pracowaliśmy emisjami cyfrowymi. Omawialiśmy zastosowanie komputerów w pracy krótkofalowca, szczególnie logowanie łączności i emisje cyfrowe, dyskutowaliśmy na temat nowinek technicznych. Ale zawsze jest również i rozrywka: wieczorne ogniska, pieczenie kiełbasek z beczką piwa, można sprawdzić swoją kondycję i sprawność fizyczną (ci co byli wiedzą, co to jest stok zachodni), można nazbierać ziół, podziwiać krajobrazy, wykąpać się w jeziorze czy wreszcie zażyć świeżego powietrza.

Terminy Zlotów:
   I  Zlot 21 - 23 lipca 1989 r.
  II  Zlot 6 - 10 lipca 1990 r.
 III  Zlot 19 - 21 lipca 1991 r.
 IV  Zlot 17 - 19 lipca 1992 r.
  V  Zlot 9 - 11 lipca 1993 r.
 VI  Zlot 21 - 24 lipca 1994 r.
 VII Zlot 7 - 10 lipca 1995 r.
VIII Zlot 12 - 14 lipca 1996 r.
  IX Zlot 17 - 20 lipca 1997 r.
   X Zlot 24 - 26 lipca 1998 r.
  XI Zlot 16 - 18 lipca 1999 r.
 XII Zlot 13 - 16 lipca 2000 r.
XIII Zlot 13 - 15 lipca 2001 r.
XIV Zlot 18 - 21 lipca 2002 r.
XV Zlot  25 - 27 lipca 2003 r.
XVI Zlot 22 - 25 lipca 2004 r.
XVII Zlot 28 - 31 lipca 2005 r.
XVIII Zlot 28 - 30 lipca 2006 r.
XIX Zlot 17 - 19 sierpnia 2007 r.
XX Zlot 1 - 3 sierpnia 2008 r.
XXI Zlot 13 - 16 sierpnia 2009
XXII Zlot 29 lipca - 1 sierpnia 2010 (planowany)